Şeyh Yusuf için en acı veren meselelerden biri âlimlerin geri durmasıydı. Bu yüzden onun yazılarında ve verdiği cevaplarda asıl amacı, cephelerde savaşan mücâhid kardeşlerimizin şeref ve haysiyetlerini savunmak oldu.

Ona göre ilim, sadece öğrenilmek için değil; Allah'ın dinini yüceltmek ve onun gereğini yerine getirmek içindi. Bu yüzden öğrendiği her bilgi, onu sorumluluğa ve amele daha fazla yaklaştırıyordu.

Cihadın ve ona bağlı duygunun mutlaka sahih akide ve şer'i ilimle bağlanması gerektiğini vurgulardı.

Derdi ki: İnsanlara açıkça göstermeliyiz ki cihad, tevhidi gerçekleştirmekten ve kelime-i şehadeti'nin gereğini uygulamaktan başka bir şey değildir. İnsanları bu hakikate bağlamalıyız ki hem cihadın önemini bilsinler hem de bu yolda sabit kalsınlar."

Allah ona rahmet etsin, mekânını cennet eylesin.

Biz onu, Allah katında kimseyi temize çıkarmadan hayırla anarız. O, ilmiyle amel eden, vaktini dinine adayan, rahatını değil sorumluluğunu önceleyen biriydi. Dünyayı arkasında bıraktı. izzetli bir yolu tercih etti ve bu yolda Rabbine kavuştu. Rabbimiz onu Firdevs-i Ála'da ağırlasın ve kendisinden razı olsun.